Gündemin ve dezenformasyonun yoğunluğu içinde bize buraya getiren asıl durumun ne olduğunu hatırlatacak, hafızalarımızı tazeleyecek, basit ama önemli bir yazı…

Aziz milletim. İnsanlık adına, insaniyet namına hamle yapacağın bir rampada, sana kıymak istiyorlar. Bir asırdır, sırtına binen vicdansız, acımasız, zalim cuntacı bir zihniyetin elinde inlediğin yeter artık.
Gerçekleri gör artık. Dün Munzur kenarında çocuklarını, bir araya toplayıp kurşundan geçirenler; “ama onlar da isyan etti” diyerek binlerce masumu katledenler, bugün hâlâ aynı kafadalar. Şimdi de bir müzeye toplayacakları çocuklarını, dinamitle havaya uçurmanın planlarını yapıyorlar. Ben yazarken inanamıyorum, onlar ise hâlâ koltuklarında oturarak, daha korkunç planlar yapmaya devam ediyor.

Milletim uyan artık. Gazete ve televizyonlarda elleri var. Susturucu taktırıyorlar. Gerçekleri sana duyurmak, istemiyorlar. Anlı şanlı medya patronları, yöneticileri duymuyorlar, duyurmuyorlar.. görmüyorlar, gördürmüyorlar… İhanetler perdeleniyor. Cuntacılar aklanmaya çalışılıyor. Yüksek yargıda, üniversitelerde, barolarda, iş dünyasında adamları var. Şu anda Ergenekon davasında köşeye sıkıştıkları için hepsini cepheye sürüyorlar.

Milletim uyan artık. Yıllardır, komplolarla, provokasyonlarla, tezgâhlarla seni Türk-Kürt, Sünni-Alevi, laik-dindar, ilerici-gerici diye bölmeye çalıştılar. Gazetecileri, aydınları öldürdüler, “dindarlar yaptı” dediler. Sivas’ta masumları otellerde yaktılar, “Sünniler yaptı” dediler. İntikam gibi göstermek için Başbağlar’da katliam yaptılar, “Alevilerin, Kürtlerin işi” dediler… Güneydoğu’da 17 bin 500 cinayet işlediler, bizi bölmenin ateşini körüklediler.

Cuntacılar kadar zalim, onlar kadar vicdansız medya yöneticileri olmasa, üç günlük ömürleri var. Bu kadar net konuşuyorum. İsimlerini vermeyeyim, sen onları, bu Kafes eylem planlarını hiç yazmamalarından, ana haberlerine hiç taşımamalarından tanıyacaksın. Dört gazete, dört televizyon kanalı, üç gün bunların ihanet planlarını manşetlerine taşısa, ana haberlerde ekranlarda on beş dakika ele alınsalar, bunların işi bitecek. Yüksek yargıdaki koruma duvarları yıkılacak. Darbeci baroların elleri ayaklarına dolaşacak. Ergenekon’a avukatlık yapan siyasetçiler, insan içine çıkamayacak. Ama yapmıyorlar ve yapmayacaklar… Çünkü birlikte inşa ettikleri statüko yıkılacak, milli irade üzerindeki vesayet rejimi son bulacak. Demokrasinin önündeki bütün engeller kalkacak.

Aziz milletim, iş sana düşüyor… Dar bir geçittesin. Tek bir çıkış yolu var. El ele tutuşmalıyız. İnancımız, fikrimiz, etnik kökenimiz, mezhebimiz ne olursa olsun, bugün bu topraklarda insan kardeşleri olarak; insanlığımızı, özgürlüklerimizi, hürriyetlerimizi, onurumuzu, haklarımızı koruma adına, yüreklerimizi birleştirmeliyiz. Demokrasiyi, insan haklarını, hukukun üstünlüğünü hepimiz için istemeliyiz.

Bunun için dostluğa dost, düşmanlığa düşman olmalıyız. Cuntacılar, farklılıklarımızı düşmanlık sebebi yapmak istiyor. Oyunlarını bozalım.

Gelin Türk, Kürt, Sünni, Alevi, laik, dindar ne olursak olalım helalleşelim. Kapanmış yaralarımızı kanatmak isteyenleri, ancak birbirimizi affederek durdurabiliriz.

Aziz milletim. Gel, “daha önce incinmişsen de incitme” diyelim. Bizi, birbirimizden ayırmak isteyenlere karşı tek yürek olalım. Ayrı ayrı yaşadığımız acıları, hepimizin acıları bilelim. Acılarımızı kıyaslamayalım. Karşımızda, hiçbirimize merhameti olmayan, kan dökmeye alışmış, gözü dönmüş caniler var.

Onları ancak, birbirimize olan hoşgörümüz, sevgimiz, gönül beraberliğimiz durdurabilir. Onlar tuzak kurdukça biz, birbirimize daha çok sarılalım. Her köşe başında bir komplo var. Denizin ortasında dev dalgalara yakalanmış gibiyiz. Can yeleklerimiz; sevgiden, insanlıktan, hoşgörüden dokunmuşsa eğer batmayacağız. El ele tutuşursak birbirimizden kopmayacağız.

Milletim uyan artık. Bak yarın bayram. Küskünlükleri unutalım. Birbirimizin haklarına sahip çıkalım, insanlık düşmanı cuntacılara fırsat vermeyelim…

Hüseyin Gülerce – Zaman

Bejan Matur Onur Öymen’in konuşmasının ardından adeta feryat ediyor hiç ilave bir yoruma gerek bırakmadan:

Suyu zehirleyenler

Meclis’in kürsüsünden millet adına konuştuğunu söyleyen biri, geçmiş acıları deşerek, Dersim’de ağlayan analardan, vazgeçilmeyen mücadeleden söz ediyor. Evet, o zaman da ağladılar. Ve bugün ağlayanlar, o acıların tortuları…

Sen Cumhuriyet kurulurken onca anayı ağlattığın ve dönüp bakmadığın için bugün hâlâ kan akıyor. Soframızda hâlâ acı bir tat. Birbirimize varamayışımız, aynı dili konuşmayışımız geçmişte yaşatılan acılardan.

Nasıl kör, nasıl sağırsın toplumuna. Vereceğin bir gelecek, yeşerteceğin bir cennet hiç olmadı. Ve galiba olmayacak.

İkrah getirmekle susmak arasında tereddütteyim. Ama birileri ölürken susmak… susmak olmaz.

Tıpkı geçmişteki gibi. Şık tayyörlerin, zarif şapkaların Cumhuriyet’i bir kan uykusunda ‘yerlileri’ boğarken hedef ileri medeniyetti. Hâlâ öyle. Barıştan söz edenleri ‘gerici’ olmakla suçluyorlar. İlerici efendiler, Seyit Rıza’nın başından bir şafak vakti aldıkları görkemli sarığını bir konfeksiyon şapkaya değişirken de ileriydiler. Seyit Rıza haysiyetini örtecek bir örtü dışında bir şey istemedi onlardan; ‘Başım açık ölüme gitmeyeceğim.’ dedi. ‘Oğlumu asacaksanız, benden sonra asın.’ Oğlunun ölümünü görmek istemeyen yaşlı, mağrur bir babanın son dileğiydi. Onu bile duymadılar. Geride kurulmuş mangalar yerlilerin yaban bakışlarına çevrilirken, Cumhuriyet’in model kızı, mitralyözün başındaydı Dersim’e havadan bombalar yağdırılıyordu. Bunlar arşivlerinde var. Suçlarını biliyorlar. Ama medeniyet azizim, medeniyet büyük bir sınav! Evet Dersim’de çok analar ağladı. Susmuş değiller, ağlıyorlar hâlâ. Acıları devam ediyor.

Ve memleketin Meclis’inde adı halkla, Cumhuriyet’le anılan parti, halkın ve cumhurun acılarını kanatmayı bir siyaset biliyor. Geçmiş acılara referans verilirken, alkışlar fora… Devam edin. Cumhuriyet güçlü, gelecek parlak. Varsın ölümler olsun, masumlar ödesin bedeli. Mücadeleye devam!

Halbuki milli gururdan söz edenler, milli acıların siyasetini o acıları iyileştirmek için yaparlar. Acıları sürdürmek için değil.

Bugün muhalefette olanların bir çareden söz edecek ne takatleri, ne de kalpleri var. Sözüm ona muhalefeti birlik adına yapıyorlar. Dillerinden dökülen her söz ayrılığı getiriyor. Sözüm ona muhalefeti gelecek adına yapıyorlar, ama gelecek ufuklarında başlattıkları şerre devam etmek dışında bir düşünce yok.

Dersim’i ve Şeyh Sait’i örnek veriyor. Ey kalpsiz, senin mücadele dediğin bir zalimlik olduğu için ölümler ölümleri getirdi.

Elbette bir iyilik beklemiyorum bu donmuş gözlerden ama arkasına sığındığı birlik fikrini güçlendirecek bir siyasetten de mahrum.

Koca koca adamlar Meclis’in sıralarına vuruyorlar. Boğmak istedikleri Türkiye’nin geleceği. Türklerin ve Kürtlerin kan olmayan geleceği. Meclis’in kürsüsünden annelerin acısına dil uzatıyorlar. Hiç yanmamış bir canın sağırlığıyla bakıyorlar. Ruhlarına değmiyor belli ki. Geleceğin berrak suyuna zehir katıyorlar.

Meclis’teki manzaraya bakınca, İçişleri Bakanı’nın kürsüden sesi titreyerek duyurmaya çalıştığı, Diyarbakır’dan Bülent Arınç’ın söyledikleri çok daha insanî ve samimi geliyor.

Türkiye, tarihinde ilk defa Cumhuriyet’in kendi halkına reva gördüğü otoriterliği, temel insan haklarına doğru evirmeyi deniyor. AKP ürettiği siyasetle, Türkiye’yi aslında olması gereken çizgiye çekiyor. Bu çizgiye çok önce varılması gerekirdi. Medeni olmayan medeniyet uykumuz uzun sürdüğünden belki, gericilik tepemizde Demokles’in kılıcı gibi gitti geldi. O hengamede yitirilenlerin hesabı elbette tutulmadı. Ama unutulmadı da…

Cumhuriyet’in kendinden olmayanlara yaşattığı acılar hafızalarda bu kadar tazeyken, söz alanlar sözlerini bin defa tartmak zorundalar.

Geçmişte halka reva görülen ve hiç insanî olmayanı referans gösterip, insanî olana giden icraatı eleştirmek nereden baksanız ahlaka sığmaz.

ZAMAN

Bu utanca sebep olanlardan biri olarak da eski Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı Sabih Kanadoğlu’na hiç şüphesiz geniş bir yer vereceklerdir. Bu emekli yargıcın son sahne alışı Almanya’nın Frankfurt şehrinde oldu. Katıldığı panelde; Savcı Ferhat Sarıkaya’nın meslekten atılmasıyla sonuçlanan Şemdinli davasını hatırlatarak, “Ergenekon soruşturması Şemdinli gibi olmaya mahkûm…” buyurmuşlar. 367 garabetinde de böyle kesin konuşmuştu.

Böylesine kesin konuşmak, bir yerlerden cesaret alanların üslûbudur ve yargıya düpedüz müdahaledir. Soruşturmayı yürüten savcıya gözdağı vermek için yapılmış bir tehdittir.

Acaba darbe ortamı hazırlamak için yola çıkanlar gerçekten cezasız kalacak mıdır? Daha açıkça soralım: “Darbe heveslileri hedeflerine ulaşabilecek midir?”

Cumhuriyet tarihimizin en hayatî kavşağında şu tercihle karşı karşıyayız:

Ya, dünyayı ve Türkiye’yi doğru okuyamayan ve yönetimi zorbalıkla ele geçirip koskoca bir ülkeyi içine kapatarak, otoriter bir rejime mahkûm etmek isteyenler kazanacak.

Ya da, kendimizle ve dünya ile kavga etmekten vazgeçmeyi savunan, hukukun üstünlüğünü, herkesin hesap vermesini, şeffaflığı, demokratik laikliği, bireyi ve özgürlükleri savunanlar kazanacak… Darbeciler kazanamayacak.

Çünkü yüksek yargı mensuplarının vicdanlarını kanattılar. 367 kararı için, onurla hizmet etmiş yılların hukukçularına baskı yaptılar. Onların, “bunu torunlarıma anlatamam” diyerek gözyaşlarıyla yaptıkları itirazların, vicdanları harekete geçireceğini görecekler.

Darbeciler kazanamayacak.

Çünkü artık Amerika onlarla değil, Avrupa karşılarına dikilmiş “sakın niyetlenmeyin” diyor. Kara kaşımızı, kara gözümüzü sevdikleri için değil, Türkiye’yi kendileri için çok önemsediklerinden böyle yapıyorlar. Açıkça söylüyorlar: “Demokrasi hard diskinizde yazılım hatası var. Görmezden gelemeyiz, sizi idare edemeyiz.” Avrupa Birliği Komisyonu Başkanı (Başbakanı) Barroso net ifade ediyor: “Bu çağın en önemli olayı, Türkiye’nin AB’ye tam üyeliği olacak. Müslüman bir ülkenin tam laik ve tam demokratik bir sistemle Avrupa Birliği’ne katılması, uluslararası ilişkilerde inanılmaz bir etki yapacaktır.”

Darbeciler kazanamayacak.

Çünkü bu defa devletin ortak aklı devreye girecek. Darbe teşebbüslerinin çıkmaz sokak olduğunu, Cumhuriyet tarihinin en büyük projesinin Avrupa Birliği üyeliği olduğunu gören, bilen âkil adamlar var bu ülkede.

Onlar seslerini yükseltecekler. Bu ülkenin gerçek aydınlarının, ana gövdeden kopartılmasının, milli bünyeye vereceği zararların farkındalar. Onlardan biri eski MİT Müsteşar Yardımcısı Cevat Öneş, bakın Radikal gazetesinde ne yazdı:

“Cumhuriyet Gazetesi’ne bomba atılması, Danıştay saldırısı, Cumhuriyet mitingleri gibi gelişmelerde “Ergenekon” bağlantısı bulunduğu iddialarını da artık göz ardı edilebilecek, ‘Susurluk’ gibi üstü örtülebilecek, münferit olaylara dayanan polisiye vakalar olarak görmememiz gerekiyor.

Darbe teşebbüslerinden Cumhuriyet tarihinin AB gibi en önemli medeniyet projesinin öldürülmesine; rahip Santoro’dan Hrant Dink’e, Malatya katliamına uzanan, aydınlarımızı tecrit etmek isteyen, provokasyonlar düzenleyebilen bir zihniyet yapısını, gerici/çıkarcı bir kirli dokuyu sorgulayıp mahkûm edebilmeliyiz, devlet olarak mahkûm edebilecek güçteyiz. Sivil, askerî kurumsal yapılarımız, Cumhuriyetimiz’in kuruluş felsefesine uygun şekilde korunabilen temel yapıları içindeki çürük elmaların ayıklanmasında, devletin korunması refleksini göstererek, çıkar hesabı içinde olanların tuzağına düşmeyecek derecede bilgiye/tecrübeye sahiptir.” (14 Nisan 2008) Evet, Ergenekon’un sonu Şemdinli gibi olmayacak. Darbelerin, bu ülkenin alın yazısı olmadığını herkes görecek…

HÜSEYİN GÜLERCE / ZAMAN