Bugüne kadar yapılanların yanlış olduğunu anlamak için sadece son saldırılara bakmak yeterli değil mi? Ekranda caka satarak, eski karanlık günlere dönme özlemiyle yanıp tutuşan emekli paşanın söylediği gibi, bu kanlı tablo iktidarın mı yoksa 30 yıllık bir terör deneyiminden neredeyse hiçbir deneyim elde etmeyen başkalarının mı?

Bilmem nerede siyasilere yumruk atıldı geçenlerde. Hemen ertesi gün sorumlular açığa alındılar. En küçüğünden en irisine hem de… Bir yumruk yahu yumruk, burnu kanadı adamın sadece… Şimdi bunca şehit var orta yerde ve sorumlular hakkında en ufak bir soruşturma yapılıyor mu? Yapılmıyor ve yapılmayacak korkarım ki! Ekrana çıkıp bağırıp çağıran paşaya da kimse herhangi bir soru sormamıştı çünkü!

Lütfen elinizi vicdanınıza koyun ve şu soruyu sorun: Bu mudur terörle 30 yıl mücadele etmiş bir ülkenin deneyimi? Bizzat kendi askerlerini koruyamayan güvenlik güçleri, sivil halkı nasıl koruyacak? Teröre lanet okumak en kolayı… Gidenlerin arkasından duygusal taziye yazmak da… Esas bu ülkeyi kendi ciddiyetine ve büyüklüğüne yakışır bir güvenlik sistemine kavuşturmaktır marifet… İşini gücünü bırakıp parolalarında başbakana hakaret etmeyi marifet sayan zihniyetten kurtulmadıkça biter mi bu terör belası! Hatırlayınız o meşhur günlükleri… Hangisinde tek satır terör hakkında yapılan bir çalışmadan, modern güvenlikle ilgili bir fikir kırıntısından tek satır gördünüz?

En sonda söyleyeceğimi ilk baştan ifade edeyim de, bu yazının da son günlerde çok sık denk geldiğimiz içimizi bunaltan yazılardan biri olmadığı belli olsun: Yaşanan son gelişmelerin ilerideki çok hayırlı gelişmelerin habercisi olduğuna inanmaktayım.

Türkiye’nin yerel, bölgesel ve küresel çapta tam olarak bağımsız olarak hareket etmesi, ülke içindeki sorunlarını ciddiyetle alıp çözmeye çabalaması, suyun başındakileri ve onların kuklalarını ciddi anlamda rahatsız etmektedir.

Kimse bana, ‘Açılım açılım dediniz böyle oldu’ masalı okumasın. Açılım denen süreç şunun şurasında bir yıldır var ve bir kesimin teklif ettiği mücadele yöntemi bu memlekette 30 yıldır uygulanıyor da ne çözüme kavuştu?

Evet, açılım yanlış isimle, kısmen boş, saçma sapan uygulamalarla başlamış olabilir. Ama niyetin samimi olduğunu, bu ülkeye barış ve huzuru getirebilmek adına ciddi bir çırpınış olduğunu biliyorum. İki günden beri medyada pırtlar gibi çıkan Ergenekon bakiyesi isimlere bakılırsa, 10 yıl önce memlekette her şey güllük gülistanlıktı sanki. Terör her ay onlarca Mehmetçiği şehit etmiyor, faili meçhuller çığ gibi büyümüyor, bu milletin ekonomik gücü bu kirli ekonomiye kurban gitmiyordu sanki!

Ekrana çıkıp gerdan kırarak, ‘Sıkıyönetim olsun, herkes askere alınsın’ diyen Ergenekon zanlısı emekli paşa da çok iyi biliyor ki, vaktiyle oluşturdukları bataklık kurumak üzeredir.

İşin içine acı girince mantık ve sağduyu şüphesiz rafa kalkıyor. Gencecik bedenleri alçakça saldırılara kurban veren bir ülkede mantıktan çok öfkenin hakim olacağını en iyi terör örgütü ve onların arkasındakiler biliyorlar.

Şu manzaraya bir bakalım… Türkiye dış politikada birbiri ardına hamleler yapıyor. Aktif dış politika on yıllardır hâkim olan ‘elleme, böyle iyi’ zihniyetini aşırı derecede rahatsız ediyor. Daha düne kadar düşman olarak gördüğümüz komşular ile iyi ilişkiler kuruluyor, bilmem kaç ülke ile vizeler kalkıyor, toplumlar birbirine yaklaşıyor. İçeride ise bu millet 50 yıllık pisliğin temizliği için çekilen sifonu görüyor. Karanlığın kanlı elleri derdest edildikten sonra iş bürokraside, yargıdaki yapılanmaya doğru yürüyor. Son koz olarak artık ne hukuk, ne akıl takıyor birileri. Buna ‘vuruşarak çekilme’ deniliyor literatürde.

Bugüne kadar yapılanların yanlış olduğunu anlamak için sadece son saldırılara bakmak yeterli değil mi? Ekranda caka satarak, eski karanlık günlere dönme özlemiyle yanıp tutuşan emekli paşanın söylediği gibi, bu kanlı tablo iktidarın mı yoksa 30 yıllık bir terör deneyiminden neredeyse hiçbir deneyim elde etmeyen başkalarının mı?

Bilmem nerede siyasilere yumruk atıldı geçenlerde. Hemen ertesi gün sorumlular açığa alındılar. En küçüğünden en irisine hem de… Bir yumruk yahu yumruk, burnu kanadı adamın sadece… Şimdi bunca şehit var orta yerde ve sorumlular hakkında en ufak bir soruşturma yapılıyor mu? Yapılmıyor ve yapılmayacak korkarım ki! Ekrana çıkıp bağırıp çağıran paşaya da kimse herhangi bir soru sormamıştı çünkü!

Lütfen elinizi vicdanınıza koyun ve şu soruyu sorun: Bu mudur terörle 30 yıl mücadele etmiş bir ülkenin deneyimi? Bizzat kendi askerlerini koruyamayan güvenlik güçleri, sivil halkı nasıl koruyacak? Teröre lanet okumak en kolayı… Gidenlerin arkasından duygusal taziye yazmak da… Esas bu ülkeyi kendi ciddiyetine ve büyüklüğüne yakışır bir güvenlik sistemine kavuşturmaktır marifet… İşini gücünü bırakıp parolalarında başbakana hakaret etmeyi marifet sayan zihniyetten kurtulmadıkça biter mi bu terör belası! Hatırlayınız o meşhur günlükleri… Hangisinde tek satır terör hakkında yapılan bir çalışmadan, modern güvenlikle ilgili bir fikir kırıntısından tek satır gördünüz?

Başlıktaki cümle iflah olmaz bir iyimserliğin dışavurumu değildir, bunu bilin. Türkiye dışarıda ve içeride kendini mahkûm eden prangalardan kurtuldukça daha da kuduracaklar çıkacaktır. Ama bu tekerlek artık fren tutmaz emin olun…

“Terörden kim kazandı? Türk mü kazandı, Kürt mü, Alevi mi, Sünni mi?

Kim kazandı? Doğu mu, Batı mı kazandı, kim kazandı? “Kimin kazandığını ben sizlere söyleyeyim: Silah satan, mayın satan kazandı, uyuşturucu pazarlayan kazandı. Gençlerin kanıyla beslenenler kazandı, şehitleri, dağa çıkanları istismar edenler kazandı.”

“Bakın 300 milyar dolar kaynağımız terör yüzünden heba oldu. Bu sorun zamanında çözülebilseydi bu imkânlarla Türkiye neleri başarabilirdi? Bu kaynaklarla ne kadar yol, okul, baraj yapılabilirdi?”

Bu konuşma için ‘hele şükür’ diyorum, çünkü sadece ‘anneler ağlamasın’ söylemiyle açılıma yeteri kadar meşruiyet sağlayamazsınız.

Siyasi propagandada elbette duygulara hitap etmek çok önemlidir. Ancak cüzdanlar da yabana atılmamalı.

Şimdiye dek terör piyasasından çıkar sağladıkları için, bundan sonra da kanlı piyasanın devam etmesini isteyenlerin maskesini düşürmek gerekir.

Bu piyasanın işleyiş biçimini anlatmaya çalışırken balon örneğini vermeyi çok severim.

İki yıl önce yazmıştım:

“Doğu ve Güneydoğu sınırında gözetleme yapmak için Türkiye zeplin satın alıyor. Radarından lazerine çeşitli izleme araçlarıyla donatılacak bu özel balonların tanesi 50 milyon dolar. İşletme gideri ise saatte 300 dolar.

Düşünsenize… Birileri bundan komisyon alacak… Birileri kullanacak… Birileri lojistiğini sağlayacak…

Balonun çevresinde bir ekonomik alan oluşacak.

Amaç ne? PKK’lıları izlemek. Peki, PKK olmazsa ne olur? Eyvah, gitti bizim ‘ekonomi’! PKK olmalı ki o ‘ekonomi’ çalışsın.” (Sabah, 13 Mart 2007)

Lafı bir çağrıyla bağlayalım:

Devletin kayıt tutma geleneği güçlüdür. Başbakan Erdoğan terör ekonomisinin bir dökümünü yaptırsa ne iyi olur:

25 yılda kimlere, kaç para ödendi?

Cefakâr vatandaş, “Ülkem için feda olsun” der ama paraların belli odaklara gittiği anlaşılırsa, seyredin gümbürtüyü!

Emre Aköz – Sabah Gazetesi

Ahmet Altan’ın aşağıda ki yazısında ifade ettiği gibi “Barışı daha başından beri yakmak isteyen bencil Türk siyasetçileriyle, kendi çıkarlarını kendi halkından üstün gören bencil PKK yöneticileri için bu ülkenin geleceğinden ve çocukların hayatından vazgeçemeyiz.

Bütün bencillere, kalleşlere inat barış yolunda yürümeliyiz.
Barıştan başka bir çaremiz, barıştan başka bir umudumuz yok çünkü.”

Evet biz de düşünüyoruz ki PKK ya da ismi her ne olursa olsun terör ve şiddet bu ülkede ya da dünyanın hiç bir yerinde çözümün adresi değil çözümsüzlüğün adresi olur. Çözüm için İmralı’yı gösterenler aslında bu ülkede sorunların çözülmesini istemeyenlerdir. Sözüm ona bu sözler üzerinden bu projeye muhalefet edenler de aslında Ayna’ya ayna tutarak yansıyan ışık oyunlarla milletin gözünü kamaştırıp asıl büyük fotoğrafın görülmesini engellemeye çalışmaktadır. Sözün buradan sonrasını Ahmet Altan’a bırakalım…

KÜRT HALKI

Bir örgüt, kendi halkına böyle bir kalleşliği nasıl yapar?

İlk gelen tepkilere, açıklamalara, maillere bakılırsa “körü körüne PKK’yı destekleyen” bir kitlenin dışında kalan bütün Kürtler şaşkınlık içinde bu sorunun cevabını arıyor. 

Sanırım şu anda Kürtlerin duyguları, “Kafes planını” yapanların, Koç Müzesi’nde “çocukları öldürmeye” hazırlandığını öğrenen Türklerin duygularına benziyor. 

Onlar da böyle bir kalleşliğe ve çılgınlığa inanamamış, bunun nedenlerini anlamaya çalışmıştı. 

Koç Müzesi’nde patlamayan “bombayı” PKK Tokat’ta patlattı ve darbecilerin amaçladığı o kaosu yaratabilmek için üstüne düşeni yaptı. 

PKK, bunu ilk kez yapmıyor. 

Ahmet Türk’ün önceki gün vurguladığı “33 asker” rezilliğinde olduğu gibi “barışa” her yaklaştığımızda barışı torpilliyor. 
Açın PKK’nın eylemlerinin dökümüne bir bakın. 

Ne zaman bu ülkede “askerî vesayet” sarsılsa, ordu kışlasına doğru çekilmeye başlasa, demokrasi kapıdan başını uzatsa, PKK bir eylem yaparak, silahın, ordunun, baskının güçlenmesini sağlar. 

PKK, “Kürtlerin özgürlüğü” için hareket ettiğini söylüyor ama nedense hep “baskıyı ve şiddeti” özgürleştiriyor. 

Baskının ve şiddetin artmasının, ölümlerin çoğalmasının, cinayetlerin patlamasının Kürt halkına yararı ne? 

Tokat’ta yedi askerin şehit edilmesinden Kürt halkı nasıl bir yarar sağlayacak? 

Kürt ve Türk halkının önünde çok net iki öneri vardı. 

Barış ve savaş önerisi. 

AKP, bir “barış ve demokrasi” açılımı başlatmıştı. 

Bu açılımı yetersiz mi buluyorsun, eksik mi buluyorsun, art niyetli mi buluyorsun, Kürt politikacılar çıkar eksiklikleri, yetersizlikleri söyler, art niyetli gördüğü gelişmeleri ortaya koyar ve açılımın doğru yolda ilerlemesine yardımcı olurdu.

Konuşarak, tartışarak, eleştirerek ilerlerdik. 

Ama böyle olmadı. 

Kandil’den Apo’nun isteği doğrultusunda gelen PKK’lıların özgür bırakıldığı, eve dönmek isteyenlere yolun açıldığı bir dönemde, PKK birden saldırıya geçti, Tokat gibi PKK militanlarının hiçbir tehditle karşılaşmadığı bir bölgede pusu kurarak yedi insanı öldürdü. 

Barışın ve demokrasinin önünü kesti. 

Bütün Kürtlerin Türklerle eşit olacağı, bu eşitliğin anayasal güvence altına alınacağı, silahların susacağı, cinayetlerin biteceği bir gelecek hayal ediyorduk. 

PKK sadece askerleri değil bu hayali de öldürdü. 

Kürt halkının özgürlüğü, huzuru, refahı savaşla mı sağlanacak? 

PKK yirmi beş yıldır savaşıyor, bu özgürlüğü savaşla sağlayabildi mi? 

Bu özgürlük ihtimali kapımıza geldiğinde neden bunun önünü kesti? 

PKK, bu “eylemi” Apo’nun daha rahat yaşaması için yaptığını söylüyor, aklı başındaki her hangi biri bu saldırıdan sonra Apo’nun hücresinde daha rahat bir hayat süreceğine inanıyor mu? 

Bu eylem, Apo’nun görünebilir gelecekle ilgili bir hayali varsa, onu da öldürdü. 

PKK, kendi halkına da, önderine de ihanet etti bence. 

Bana fevkalade “kalleşçe ve alçakça” gözüken Tokat eyleminin Kürt halkının özgürlüğüne, mutluluğuna, huzuruna bir katkısı olup olmayacağına, PKK’nın varlığının ve eylemlerinin bundan böyle Kürt halkının çıkarına olup olmayacağına karar verecek olan Kürt halkıdır. 

PKK yönetimi, kendi siyasi hesapları için kendi halkının geleceğini feda etmekten kaçınmıyor, Türk darbecileri kendi iktidarları için Türk halkına ne yapıyorsa, PKK da Kürt halkına aynısını yapıyor. 

Peki, karşılaştığımız bu kalleşlik karşısında ne yapacağız, barış ne olacak? 

PKK konusunda Kürt halkı kendi kararını kendisi verecek. 

Ama hükümetin yapması gerekenler var. 

PKK, bu eylemiyle kendisini artık “bir asayiş” sorunu haline getirip barış denkleminden çıktı, bundan sonra hükümetin PKK’yı da Apo’yu da unutup Kürt halkının eşitliği ve huzuru için adımlar atması gerekiyor. 

Şimdi açılımın daha da netleşmesinin tam zamanı. 

Biliyorum Türk halkının büyük öfkesi ve tepkisi varken bunu yapmak çok zor ama bu hemen yapılmazsa “savaş” ortamı çok çabuk gelişir, bütün Türkiye’nin geleceği kararır. 

At binmeyi öğrenirken attan düşenleri hemen yeniden ata bindirirler, hemen binemezse bir daha binemez çünkü… PKK’nın kanlı çelmesiyle bu ülkenin insanları attan düştü, hemen yeniden ata binmemiz ve yola devam etmemiz gerekir. 

Barışı daha başından beri yakmak isteyen bencil Türk siyasetçileriyle, kendi çıkarlarını kendi halkından üstün gören bencil PKK yöneticileri için bu ülkenin geleceğinden ve çocukların hayatından vazgeçemeyiz. 

Bütün bencillere, kalleşlere inat barış yolunda yürümeliyiz. 

Barıştan başka bir çaremiz, barıştan başka bir umudumuz yok çünkü.

Ahmet ALTAN – TARAF