AK Parti Genel Başkan Yardımcısı Hüseyin Çelik, ilginç bir Ergenekon tarifi yaptı. Türkiye’de sürekli ‘iç düşmanlar’ üretildiğine dikkat çeken Çelik, ‘mahalle bekçisi’ örneğinden Ergenekon’u anlattı. “Bir mahallede hiç hırsızlık vakası yoksa mahalle bekçisinin bir önemi kalır mı?” diye soran Çelik, şöyle devam etti: “Mahalle bekçisi akıllıysa, kendi konumunu muhafaza etmek için mahallede hırsızların kol gezdiğini yayması lazım. Hatta daha akıllıysa arada bir iki kapıyı kendisinin yoklaması lazım. İşte Ergenekon budur.”

Kimse Yok mu Derneği’nin organizasyonuyla Türkiye’nin farklı illerinden ve yurtdışından gelen gönüllüler için düzenlenen programa AK Parti Genel Başkan Yardımcısı Hüseyin Çelik de katıldı. Burada konuşan Çelik, bazı çevrelerin sürekli birilerinin devleti ele geçirmeye çalıştığı psikolojisini yaydığını ve ‘iç tehditler’ oluşturduğunu hatırlattı. Çelik, “Yıllar yılı bunu duyuyoruz. Solcular devleti ele geçirmeye çalışıyor. Sağcılar, Aleviler, İslamcılar, Kürtler devleti ele geçirmeye çalışıyor. Devleti ele geçirmeye çalışıyor dediklerini alt alta yazsanız Türkiye’nin nüfusu ortaya çıkar. İnsan kendisine ait olan bir şeyi ele geçirir mi? Böyle bir şey varsa demek ki biz bu kadar insana kendilerini bu devlete ait olduğu hissini verememişiz.” şeklinde konuştu.

Hüseyin Çelik, Bingöl’de 33 askerin nasıl şehit edildiğinin karanlık bir nokta olduğunu belirterek, “Ama yavaş yavaş aydınlanıyor. Türkiye’de ne kadar karanlık varsa millet iradesiyle aydınlanacaktır.” dedi. Etnik kökenlerin önemli olmadığını ifade eden AK Parti Genel Başkan Yardımcısı, Mevlânâ’nın ‘Aynı dili konuşanlar değil, aynı duyguları paylaşanlar kardeştir‘ sözünün altını çizdi. Bugünlerde Türkiye’nin ayağındaki bir prangadan kurtulmaya çalıştığını anlatan Çelik, demokratik açılım sürecinde Türkiye’nin zedelenmeye çalışılan kardeşliğini onarmaya gayret ettiklerini belirtti.

Kaynak: Zaman Gazetesi

Başpınar köyü muhtarı Hüseyin Kutlu, Başpınar köyünde ikamet eden 700 kişinin ve Avrupa’nın değişik ülkelerinde işçi olarak çalışan 500′ün üzerindeki Başpınarlı Alevi’nin AK Parti’ye geçeceğini duyurdu. Kutlu, “CHP Genel Başkan Yardımcısı Onur Öymen’in, 1937-1938 yıllarında Dersim’de yaşananlarla ilgili yaptığı konuşmayı talihsiz buluyorum. Partinin kurulduğu tarihten beri Alevi köyü olan Başpınarlılar olarak yapılan tüm seçimlerde oylarımızı CHP’den yana kullandık. Başpınar köylüleri olarak Öymen’in bu talihsiz konuşması yüzünden köyümüzde ikamet eden 700 kişi köy muhtarı olarak benimle tek tek görüşerek ve Avrupa’nın değişik ülkelerindeki 500′ün üzerindeki Alevi Başpınarlılar, bize telefonla ve internetle ulaşarak CHP’den ayrılma kararı aldıklarını bildirdi.” dedi.

Bugüne kadar CHP’li olduklarını anımsatan Kutlu, “Başpınar köylüleri olarak üyesi bulunduğumuz CHP’den toplu olarak istifa ediyoruz. Adalet ve Kalkınma Partisi Genel Başkanı Başbakan Sayın Tayyip Erdoğan’ın, AK Parti’nin kuruluşundan bugüne kadar ayrımcılık yapmadığı ve dürüst politikacı olduğu için Başpınar köylüleri olarak CHP’den toplu istifa ederek AK Parti’ye geçeceğiz. Alevi köyü olan Başpınar köylüleri olarak CHP’den toplu istifa edip AK Parti’ye geçmek için çalışmalarımız sürüyor. Kesinlikle bundan sonra Adalet ve Kalkınma Partiliyiz.” diye konuştu.

Bejan Matur Onur Öymen’in konuşmasının ardından adeta feryat ediyor hiç ilave bir yoruma gerek bırakmadan:

Suyu zehirleyenler

Meclis’in kürsüsünden millet adına konuştuğunu söyleyen biri, geçmiş acıları deşerek, Dersim’de ağlayan analardan, vazgeçilmeyen mücadeleden söz ediyor. Evet, o zaman da ağladılar. Ve bugün ağlayanlar, o acıların tortuları…

Sen Cumhuriyet kurulurken onca anayı ağlattığın ve dönüp bakmadığın için bugün hâlâ kan akıyor. Soframızda hâlâ acı bir tat. Birbirimize varamayışımız, aynı dili konuşmayışımız geçmişte yaşatılan acılardan.

Nasıl kör, nasıl sağırsın toplumuna. Vereceğin bir gelecek, yeşerteceğin bir cennet hiç olmadı. Ve galiba olmayacak.

İkrah getirmekle susmak arasında tereddütteyim. Ama birileri ölürken susmak… susmak olmaz.

Tıpkı geçmişteki gibi. Şık tayyörlerin, zarif şapkaların Cumhuriyet’i bir kan uykusunda ‘yerlileri’ boğarken hedef ileri medeniyetti. Hâlâ öyle. Barıştan söz edenleri ‘gerici’ olmakla suçluyorlar. İlerici efendiler, Seyit Rıza’nın başından bir şafak vakti aldıkları görkemli sarığını bir konfeksiyon şapkaya değişirken de ileriydiler. Seyit Rıza haysiyetini örtecek bir örtü dışında bir şey istemedi onlardan; ‘Başım açık ölüme gitmeyeceğim.’ dedi. ‘Oğlumu asacaksanız, benden sonra asın.’ Oğlunun ölümünü görmek istemeyen yaşlı, mağrur bir babanın son dileğiydi. Onu bile duymadılar. Geride kurulmuş mangalar yerlilerin yaban bakışlarına çevrilirken, Cumhuriyet’in model kızı, mitralyözün başındaydı Dersim’e havadan bombalar yağdırılıyordu. Bunlar arşivlerinde var. Suçlarını biliyorlar. Ama medeniyet azizim, medeniyet büyük bir sınav! Evet Dersim’de çok analar ağladı. Susmuş değiller, ağlıyorlar hâlâ. Acıları devam ediyor.

Ve memleketin Meclis’inde adı halkla, Cumhuriyet’le anılan parti, halkın ve cumhurun acılarını kanatmayı bir siyaset biliyor. Geçmiş acılara referans verilirken, alkışlar fora… Devam edin. Cumhuriyet güçlü, gelecek parlak. Varsın ölümler olsun, masumlar ödesin bedeli. Mücadeleye devam!

Halbuki milli gururdan söz edenler, milli acıların siyasetini o acıları iyileştirmek için yaparlar. Acıları sürdürmek için değil.

Bugün muhalefette olanların bir çareden söz edecek ne takatleri, ne de kalpleri var. Sözüm ona muhalefeti birlik adına yapıyorlar. Dillerinden dökülen her söz ayrılığı getiriyor. Sözüm ona muhalefeti gelecek adına yapıyorlar, ama gelecek ufuklarında başlattıkları şerre devam etmek dışında bir düşünce yok.

Dersim’i ve Şeyh Sait’i örnek veriyor. Ey kalpsiz, senin mücadele dediğin bir zalimlik olduğu için ölümler ölümleri getirdi.

Elbette bir iyilik beklemiyorum bu donmuş gözlerden ama arkasına sığındığı birlik fikrini güçlendirecek bir siyasetten de mahrum.

Koca koca adamlar Meclis’in sıralarına vuruyorlar. Boğmak istedikleri Türkiye’nin geleceği. Türklerin ve Kürtlerin kan olmayan geleceği. Meclis’in kürsüsünden annelerin acısına dil uzatıyorlar. Hiç yanmamış bir canın sağırlığıyla bakıyorlar. Ruhlarına değmiyor belli ki. Geleceğin berrak suyuna zehir katıyorlar.

Meclis’teki manzaraya bakınca, İçişleri Bakanı’nın kürsüden sesi titreyerek duyurmaya çalıştığı, Diyarbakır’dan Bülent Arınç’ın söyledikleri çok daha insanî ve samimi geliyor.

Türkiye, tarihinde ilk defa Cumhuriyet’in kendi halkına reva gördüğü otoriterliği, temel insan haklarına doğru evirmeyi deniyor. AKP ürettiği siyasetle, Türkiye’yi aslında olması gereken çizgiye çekiyor. Bu çizgiye çok önce varılması gerekirdi. Medeni olmayan medeniyet uykumuz uzun sürdüğünden belki, gericilik tepemizde Demokles’in kılıcı gibi gitti geldi. O hengamede yitirilenlerin hesabı elbette tutulmadı. Ama unutulmadı da…

Cumhuriyet’in kendinden olmayanlara yaşattığı acılar hafızalarda bu kadar tazeyken, söz alanlar sözlerini bin defa tartmak zorundalar.

Geçmişte halka reva görülen ve hiç insanî olmayanı referans gösterip, insanî olana giden icraatı eleştirmek nereden baksanız ahlaka sığmaz.

ZAMAN